Aan de hand van deze film zijn Dali en Buñuel in de surrealistische groep terecht gekomen. Voor deze film waren er nog maar weinig surrealistische films gemaakt. Man Ray had een poging gedaan met zijn L'Etoile de Mer maar deze wordt door de rest van de groep niet zo goed ontvangen. Un Chien Andalou mag gezien worden als de, eerste goed gelukte surrealistische film.
Het scenario kwam tot stand door het, door Dali voor zijn schilderijen wel vaker gebruikte, bewust psychisch automatisme. De beide Auteurs schreven op wat ze inviel, en schrapte alles wat maar op bewuste associatie leek. Ze probeerde zeker geen droom te visualiseren, maar ze gebruikte wel hetzelfde mechanisme van de droom, zoals omschreven door Freud, om tot het scenario te komen.
Zo'n soort film is natuurlijk onmogelijk om na te vertellen, maar er is wel een centraal thema aan te duiden. De (gefrustreerde) liefde.
In deze film wordt de kijker heen en weer geslingerd als soms toeschouwer, dan weer paticipant, om daarna weer de handelingen door de ogen van de hoofdrolspeler te zien. De beelden volgen elkaar in een hoog tempo op. Van de beroemde openingsscene waar er met een scheermes in een (koeie)oog gesneden wordt, naar vier vleugelpiano's met daarin rottende ezellijken erin, naar de gefrustreerde hoofdpersoon die een vrouw achtervolgd, maar gehindert wordt door de concertvleugels met de lijken die hij moet meeslepen. uiteraard deed deze mengeling van erotiek, horror, sadisme en humor veel stof opwaaien. Veel van deze thema's vind je ook terug in de werken van Dali.
Op het eerste gezicht lijken de beelden uit de film niets met elkaar te maken te hebben, maar;

Dali: "Het feit dat ik....mijn eigen beelden niet versta, betekent niet dat die beelden geen betekenis zouden hebben; integendeel, hun betekenis is zo diep, verscheiden, samenhangend en onwillekeurig, dat ze zich aan eenvoudige logische ontleding onttrekt."

« »

Film & Muziek