Na Un chien Andalou gemaakt te hebben, werkten Dali en Buñuel nog een keer samen, aan het scenario voor L'Age d'Or. Ook voor deze film was het centrale thema weer de (gefrustreerde) liefde, maar daaraan toegevoegd ook nog een scherpe aanval op de gevestigde orde; religie, vaderland, familie, cultuur. Hoewel Dali het script samen met Buñuel heeft geschreven, is zijn hand in de film nauwelijks te herkennen. Buñuel heeft deze film praktisch in zijn eentje opgenomen en heeft veel dingen op zijn eigen manier geinterpreteerd. Dali:"In die tijd was ik verrukt en geobsedeerd door de pracht en praal van het Katholicisme. Voor deze film, zei ik tegen Buñuel, wil ik veel aartsbisschoppen, knekels en monstransen." Die kreeg hij, maar in een totaal andere vorm dan hij bedoelt had: "Buñuel met zijn naïviteit en z'n Aragonse koppigheid, transformeerde alles in een primair anticlericalisme." Dali distantieerde zich ook van de film, toen deze af was.
Het revolutionaire karakter van de film was natuurlijk de koren op de molen van Breton en zijn volgelingen, die pas "Le Surréalisme au service de la Révolution" had uitgebracht (zie surrealisme en de politiek).

Deze film veroorzaakte, nog meer dan Un Chien Andalou, veel opschudding. bij de premiere ging alles nog goed: er werd wat gelachen en hard geapplaudiseerd (vooral door de aanwezige surrealisten), maar kort daarop werd de tentoonstelling ruw verstoord door fascisten, die "weg met de joden" en "dit laat zien tot er nog christenen zijn in Frankrijk" riepen, en met flessen en rookbommen gooiden. Ook werden er wat kunstwerken van Ernst, Man Ray, Dali, Miro en Tanguy vernield. De surrealisten konden dit "protest" niet erg serieus nemen en zijn daarna gewoon verder gegaan. Het hevig gehavende filmdoek werd bij iedere nieuwe vertoning weer voor de dag gehaald om het daar weer op te vertonen.
« »

Film & Muziek