         |
Caberet Voltaire
De eerste avonden verliepen
nog heel rustig: Emmy Hennings zong chansons en Hugo
Ball begeleidde haar op de piano. Al gauw werden de optredens een trekpleister
voor kunstenaars uit de gehele stad. Iedereen die wilde, mocht een bijdrage
leveren aan het cabaret. Van dit aanbod maakte men dankbaar gebruik. Allen
waren in die tijd zeer gedesillusioneerd door de oorlogsberichten die dagelijks
in de kranten verschenen. Zij zagen in het cabaret een mogelijkheid zich
af te zetten tegen de waanzin van de oorlog en tegen een bestaan dat werd
gekenmerkt door honger, armoede en politieke onrust. Van traditionele kunstuitingen
op het gebied van theater, muziek, literatuur en beeldende kunst zagen
zij de zin niet meer.
De groep wilde het publiek
wakker schudden door het te provoceren. Steeds merkwaardiger taferelen
speelden zich af in het eens zo bezadigde café. Er werden gedichten
voorgelezen die alleen maar uit klanken bestonden.(klik hier
voor een voorbeeld van Hugo Ball) Gemaskerde danseressen traden op, uitgedost
in kostuums van papier-maché. Terwijl de een declameerde, trommelde
de ander op de tafel of luidde iemand een koebel. Door de koebel of een
koekoeksklok op deze manier te gebruiken staken ze de draak met de geordende,
vastgeroeste samenleving die Zwitserland in hun ogen al jaren was. Deze
groep zou later Dada
gaan heten |
