Een zittend meisje in een landschappelijke omgeving. Ondanks het feit dat de blik van het meisje naar de toeschouwer is gericht, krijgen we geen toegang tot haar wereld. Ze lijkt in gedachten verzonken. 
Het witte figuurtje harmonieert met de natuurlijke omgeving; dat wordt vooral bewerkstelligd door de kleuren en de penseelstreken van de achtergrond, die beide corresponderen met de kleuren en de schildertechniek van de jurk. In het hele schilderij zijn het de pasteltinten roze, groen en geel die overheersen. Dit benadrukt de idyllische sfeer van het tafereel. De voornamelijk dunne, verticale en diagonale, lineaire verfstreken zijn met een snelle directheid vederlicht naast elkaar geplaatst. De schrijver-criticus Emile Zola merkte in 1876 onder andere op: 'Renoir is een schilder die zich specialiseert in het menselijk gelaat. Een reeks lichte tonen domineert zijn werk, de kleurovergangen zijn met grootse harmonie gearrangeerd. Zijn werk is zoals dat van Rubens, verlicht door het schitterende zonlicht van Velasquez'.


« »