Neo-Impressionisme
Neo-Impressionisme is een richting aan het einde van de 19de eeuw, waarin vooral
Georges Seurat een belangrijke rol speelde. Seurat ging uit van een wetenschappelijke
verdeling van kleuren die in 1839 door de natuurkundige Chevreul was ontwikkeld.
Uitsluitend ongemengde kleuren werden in kleine vlekken of punten naast elkaar gezet.
Door de complementaire werking en het contrast van de kleurvlekken werd enerzijds een
sterk vibrerend licht verkregen. Anderzijds was een zekere stilering onvermijdbaar. Het
resultaat is dat er een optische kleurmenging plaatsvindt bij waarneming op afstand.
Seurats methode was in feite een aanscherping van het probleem van het licht dat de
Impressionisten zo bezig hield. Het Neo-Impressionisme staat ook wel bekend onder de
namen Divisionisme en Pointillisme.